ВАҲДАТИ МИЛЛӢ – ЗАМИНАИ АСОСИИ РУШДИ ҶОМЕА ВА ПЕШРАФТИ ДАВЛАТ

Дар таърихи ҳар як миллат рӯйдодҳое вуҷуд доранд, ки сарнавишти онро барои даҳсолаҳо ва ҳатто садсолаҳо муайян менамоянд. Барои халқи тоҷик яке аз чунин рӯйдодҳои муҳим ва тақдирсоз расидан ба ваҳдати миллӣ ва барқарор гардидани сулҳу субот дар кишвар мебошад. Ваҳдати миллӣ на танҳо як мафҳуми сиёсӣ, балки арзиши бузурги маънавӣ, иҷтимоӣ ва фарҳангӣ аст, ки зиндагии осоишта, рушди устувор ва пешрафти давлатро таъмин менамояд. Таҷрибаи таърихии Тоҷикистон нишон дод, ки танҳо дар фазои ҳамдигарфаҳмӣ, эҳтироми мутақобил ва ҳамбастагии шаҳрвандон метавон давлатеро бунёд кард, ки ба манфиатҳои мардум хизмат намояд ва дар арсаи байналмилалӣ мавқеи сазовор дошта бошад.

Соҳибистиқлол гардидани Тоҷикистон барои халқи тоҷик имкониятҳои нав фароҳам овард, аммо солҳои аввали истиқлолият бо мушкилоти зиёди сиёсӣ ва иҷтимоӣ ҳамроҳ буданд. Низоъҳои дохилӣ ва ҷанги шаҳрвандӣ ба давлат ва ҷомеа хисороти зиёди иқтисодӣ ва маънавӣ расониданд. Дар он солҳои вазнин хатари аз байн рафтани давлатдории миллӣ ва пароканда гардидани ҷомеа вуҷуд дошт. Маҳз дар ҳамин шароит зарурати муттаҳид намудани мардум ва пайдо намудани роҳи мусолиҳа ба миён омад. Таҷрибаи талхи ҷанг ба шаҳрвандон фаҳмонд, ки ҳеҷ арзише аз сулҳу оромӣ болотар нест ва танҳо ваҳдат метавонад ояндаи давлатро таъмин намояд.

Бо саъю талошҳои пайгиронаи роҳбарияти давлат, намояндагони неруҳои сиёсӣ ва шахсони хайрхоҳи миллат раванди музокироти сулҳ оғоз гардид. Ин музокирот солҳои зиёд идома ёфта, дар ниҳоят ба имзои Созишномаи умумии истиқрори сулҳ ва ризоияти миллӣ анҷомид. Ин ҳуҷҷати таърихӣ барои барқарор намудани боварӣ миёни шаҳрвандон, таъмини субот ва оғози марҳилаи нави рушди давлат замина гузошт. Аз ҳамон давра то имрӯз Тоҷикистон роҳи сулҳу созандагиро пеш гирифта, ба дастовардҳои назаррас ноил гардидааст.

Ваҳдати миллӣ имрӯз ҳамчун яке аз рукнҳои муҳими давлатдорӣ шинохта мешавад. Агар истиқлолият барои миллат озодӣ ва соҳибихтиёриро таъмин намояд, ваҳдат шарти асосии ҳифз ва таҳкими он мебошад. Давлате, ки шаҳрвандонаш муттаҳиданд ва барои ҳадафҳои умумӣ талош мекунанд, метавонад ҳар гуна мушкилотро паси сар намояд. Баръакс, ихтилоф ва ҷудоиандешӣ метавонанд ба амният ва суботи ҷомеа таҳдид намоянд. Аз ин рӯ, таҳкими ваҳдати миллӣ яке аз вазифаҳои муҳимтарини давлат ва ҷомеа мебошад.

Самараи муҳимтарини ваҳдати миллӣ пеш аз ҳама дар рушди иқтисодии кишвар зоҳир мегардад. Дар шароити сулҳу субот имконият барои татбиқи лоиҳаҳои бузурги иқтисодӣ, ҷалби сармоя ва рушди бахшҳои гуногуни иқтисодиёт фароҳам меояд. Тоҷикистон дар солҳои соҳибистиқлолӣ тавонист бо истифода аз фазои орому устувор инфрасохтори худро рушд диҳад, роҳҳои нав бунёд намояд, иқтидори энергетикиро тақвият бахшад ва шароити зиндагии мардумро беҳтар созад. Ҳамаи ин пешрафтҳо маҳз дар натиҷаи суботи сиёсӣ ва ваҳдати ҷомеа ба даст омадаанд.

Яке аз нишондиҳандаҳои муҳими рушди ҷомеа сатҳи илму маориф мебошад. Ваҳдати миллӣ барои рушди ин соҳаҳо низ шароити мусоид фароҳам овардааст. Дар солҳои охир муассисаҳои таълимӣ ва илмӣ густариш ёфта, барои баланд бардоштани сифати таҳсил тадбирҳои зиёде амалӣ гардидаанд. Ҷавонони тоҷик имконият доранд, ки дар муассисаҳои таҳсилоти олии ватанӣ ва хориҷӣ дониш андӯзанд ва дар оянда барои рушди кишвар хизмат намоянд. Пешрафти илм ва маориф на танҳо ба рушди иқтисодӣ, балки ба таҳкими худшиносии миллӣ ва фарҳанги ҷомеа низ мусоидат мекунад.

Дар баробари ин, ваҳдати миллӣ барои эҳёи арзишҳои фарҳангӣ ва таърихии миллат нақши муҳим дорад. Миллате, ки таърихи худро эҳтиром мекунад ва фарҳанги худро пос медорад, метавонад дар баробари дигар халқҳои ҷаҳон бо ифтихор қадам гузорад. Дар даврони соҳибистиқлолӣ таваҷҷуҳ ба омӯзиши таърих, эҳёи анъанаҳои миллӣ ва ҳифзи мероси фарҳангӣ афзоиш ёфтааст. Ҷашнгирии санаҳои муҳими таърихӣ, тармими ёдгориҳои фарҳангӣ ва арҷгузорӣ ба шахсиятҳои барҷастаи миллат аз ҷумлаи тадбирҳое мебошанд, ки ба таҳкими ваҳдати миллӣ ва худшиносии шаҳрвандон мусоидат менамоянд.

Дар ҷомеаи муосир нақши ҷавонон дар ҳифзи дастовардҳои сулҳу ваҳдат хеле муҳим аст. Ҷавонон бояд хуб дарк намоянд, ки сулҳу субот ба осонӣ ба даст наомадааст ва барои ҳифзи он масъулияти калон доранд. Тарбияи ҷавонон дар рӯҳияи ватандӯстӣ, эҳтиром ба арзишҳои миллӣ ва масъулиятшиносӣ яке аз роҳҳои асосии таҳкими ваҳдати миллӣ мебошад. Ҷавонони имрӯза бояд ҳамчун идомадиҳандагони роҳи созандагӣ барои пешрафти Тоҷикистон саҳм гузоранд ва арзишҳои миллӣ ва давлатиро ҳифз намоянд.

Дар ҷаҳони муосир, ки равандҳои ҷаҳонишавӣ бо суръат идома доранд, масъалаи ҳифзи ваҳдати миллӣ аҳамияти бештар пайдо мекунад. Таҳдидҳои гуногуни идеологӣ, иттилоотӣ ва сиёсӣ метавонанд ба афкори ҷомеа таъсир расонанд. Аз ин рӯ, баланд бардоштани сатҳи маърифати шаҳрвандон, тақвияти ҳисси худшиносии миллӣ ва тарғиби фарҳанги таҳаммулпазирӣ аз вазифаҳои муҳим ба шумор меравад. Ваҳдати миллӣ бояд на танҳо ҳамчун дастоварди таърихӣ, балки ҳамчун арзиши доимии ҷомеа ҳифз карда шавад.

Имрӯз Тоҷикистон ҳамчун давлати соҳибистиқлол, сулҳпарвар ва рӯ ба рушд дар ҷомеаи ҷаҳонӣ шинохта мешавад. Дастовардҳои кишвар дар соҳаҳои иқтисод, иҷтимоиёт, илм, фарҳанг ва муносибатҳои байналмилалӣ бевосита ба фазои сулҳу субот ва ваҳдати миллӣ вобаста мебошанд. Ин воқеият бори дигар собит месозад, ки ваҳдати миллӣ яке аз омилҳои асосии пешрафти давлат ва зиндагии шоистаи мардум аст.

Аз ин рӯ, ҳар як шаҳрванди Тоҷикистон бояд ваҳдати миллиро ҳамчун арзиши муқаддас ҳифз намояд. Пос доштани сулҳу субот, эҳтироми якдигар, таҳаммулпазирӣ ва ҳамбастагӣ вазифаи умумии тамоми аъзои ҷомеа мебошад. Танҳо дар сурати нигоҳ доштани ин арзишҳо Тоҷикистон метавонад ба ҳадафҳои бузурги худ расида, ҳамчун давлати пешрафта ва обод дар арсаи байналмилалӣ мавқеи устувор дошта бошад. Ваҳдати миллӣ барои халқи тоҷик на танҳо дастоварди гузашта, балки кафолати ояндаи дурахшон ва рушди устувори давлат мебошад.

Каримов Олимҷон Худойбердиевич - муовини директор оид ба илм ва таълим, доктори илмҳои математика ва физика