ИСТИҚЛОЛИЯТ НЕЪМАТИ БЕБАҲОСТ

Истиқлолият тӯҳфаи бузург ва бебаҳо барои ҳар як миллат ва давлат аст. Танҳо як давлати мустақил метавонад мустақилона тақдири худро муайян кунад ва роҳи рушди сиёсӣ, иқтисодӣ, иҷтимоӣ ва фарҳангии худро интихоб кунад. Истиқлолият барои мардуми тоҷик аҳамияти хоса дорад. Он ба мо имкон дод, ки ҳамчун як миллати соҳибихтиёр мавқеи худро дар ҷомеаи ҷаҳонӣ пайдо кунем, арзишҳои миллӣ ва фарҳангии худро ҳифз кунем ва заминаи ояндаи дурахшони кишварро гузорем.

Ҷумҳурии Тоҷикистон 9 сентябри соли 1991 истиқлоли давлатии худро ба даст овард. Ин сана дар таърихи муосири Тоҷикистон ҳамчун яке аз рӯйдодҳои муҳимтарин ва тақдирсоз сабт шудааст. Барои мардуми тоҷик истиқлолият на танҳо ба даст овардани мақоми сиёсӣ, балки эҳёи ҳувияти миллӣ, эҳтиром ба таърих ва фарҳанг ва эҳсоси масъулият дар назди ватанро низ ифода мекард. Аз он рӯз сар карда, Тоҷикистон сафари нави таърихии худро ҳамчун як давлати мустақил оғоз кард.

Солҳои аввали истиқлолият барои кишвари мо давраи хеле душвор буданд. Тоҷикистон бо мушкилоти сиёсӣ, иқтисодӣ ва иҷтимоӣ рӯбарӯ шуд. Ҷанги шаҳрвандӣ ба ҳаёти мардум таъсири ҷиддӣ расонд ва монеаҳои зиёдеро дар роҳи рушди кишвар ба вуҷуд овард. Аммо, мардуми тоҷик бо шарофати ирода ва умеди қавӣ тавонистанд роҳи сулҳ ва ваҳдатро интихоб кунанд. Ба даст овардани сулҳ ва субот барои таҳкими истиқлолияти миллӣ аҳамияти аввалиндараҷа дошт. Ваҳдати миллӣ ба мардуми кишвар имкон дод, ки ба шукуфоӣ, бунёд ва рушди давлат таваҷҷӯҳи бештар зоҳир кунанд.

Истиқлолият ба мо ҳуқуқ дод, ки Тоҷикистонро ҳамчун давлати соҳибихтиёр дар саҳнаи байналмилалӣ муаррифӣ кунем. Имрӯз Тоҷикистон бо бисёр кишварҳои ҷаҳон муносибатҳои дипломатӣ ва ҳамкории васеъ дорад. Кишвари мо дар созмонҳои байналмилалӣ фаъолона иштирок мекунад ва масъалаҳои муҳими ҷаҳониро, аз ҷумла ҳифзи муҳити зист, истифодаи оқилонаи захираҳои об ва мубориза бо тағирёбии иқлим, ба миён мегузорад. Ҳамаи ин аз мавқеи мустақили Тоҷикистон дар ҷомеаи ҷаҳонӣ шаҳодат медиҳад.

Истиқлолият инчунин имкониятҳои наверо барои рушди маориф ва илм фароҳам овард. Дар кишвар муассисаҳои таълимӣ сохта ва навсозӣ шуданд, ки барои ҷавонон имкониятҳои бештар фароҳам овард. Рушди миллӣ бе насли босавод, бомаърифат ва васеъфаҳм ғайриимкон аст. Ҷавонон, ҳамчун як нерӯи эҷодкор, бояд аз имкониятҳои даврони истиқлолият самаранок истифода баранд, дониш андӯзанд, касбу ҳунарро аз худ кунанд ва дар шукуфоии Ватан саҳми арзанда гузоранд.

Имрӯз рушди шаҳру ноҳияҳо, сохтмони роҳҳо, нерӯгоҳҳои барқӣ, мактабҳо, беморхонаҳо ва дигар иншооти инфрасохтори иҷтимоӣ аз рушди тадриҷии Тоҷикистон шаҳодат медиҳанд. Пешрафти иқтисодӣ ва иҷтимоӣ, пеш аз ҳама, аз меҳнати созандаи мардум ва суботи сиёсӣ вобаста аст. Ҳар як шаҳрванд метавонад бо меҳнати ҳалол, муносибати масъулиятнок ва эҳтиром ба қонун дар таҳкими истиқлолият саҳм гузорад.

Истиқлолият, пеш аз ҳама, масъулияти бузург аст. Мо бояд дарк кунем, ки озодӣ ва соҳибихтиёрии давлатро мустақилона нигоҳ доштан мумкин нест. Рушди устувори онҳо сулҳу ваҳдат, эҳтиром ба қонун, ҳувияти миллӣ, меҳнати софдилона ва эҳсоси баланди ватандӯстиро талаб мекунад. Ҳар қадар шаҳрвандон ба ватани худ содиқ бошанд ва манфиатҳои миллиро аз манфиатҳои шахсӣ болотар гузоранд, пояҳои давлат ҳамон қадар мустаҳкамтар хоҳанд буд.

Аз ҷумла, ҷавонон бояд арзиши истиқлолиятро ба таври возеҳ дарк кунанд. Насли ҷавон идомадиҳандаи роҳи кунунии давлат ва созандаи ояндаи кишвар аст. Ҷавонон бояд таърихи миллатро омӯзанд, аз гузаштаи пуршарафи мардум сабақ гиранд ва барои пешрафти Тоҷикистон талош варзанд. Ватан танҳо маконе нест, ки дар он инсон зиндагӣ мекунад; ватан таърих, забон, фарҳанг, арзишҳо ва масъулияти ҳар як шаҳрванди он аст. Истиқлолият инчунин ба мо имкон медиҳад, ки бо дигар миллатҳо бо эҳтиром ва дӯстона муносибат кунем. Тоҷикистон аз сулҳ, ҳамкорӣ ва муносибатҳои хуб бо кишварҳои саросари ҷаҳон пуштибонӣ мекунад. Дар ҷаҳони имрӯза, нигоҳ доштани сулҳу субот вазифаи ҳаётан муҳим аст. Аз ин рӯ, мо бояд ба сулҳу ваҳдат арҷ гузорем ва дар нигоҳ доштани фазои сулҳу дӯстӣ саҳм гузорем.

Хулоса, Истиқлолияти давлатӣ неъмати бебаҳо ва дастоварди таърихӣ барои мардуми тоҷик аст. Он ба мо соҳибихтиёрӣ, ҳувияти миллӣ ва имконияти рушди мустақилонаро дод.

Шодихуҷа Комилов - ходими илмии Институти математикаи ба номи академик Абдуҳамид Ҷӯраеви АМИТ